اشعار شهادت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها از شاعر اهل بیت علی اکبر لطیفیان

 

چند روزي است سرم روي تنم مي افتد           دست من نيست كه گاهي بدنم مي افتد
گاهي اوقات كه راه نفسم مي گيرد                چند تا لكه روي پيرهنم مي افتد
بايد اين دست مرا خادمه بالا ببرد                   من كه بالا ببرم مطمئنم مي افتد
دست من سر زده كافيست تكانش بدهم        مثل يك شاخه كنار بدنم مي افتد
دست من نيست اگر دست به ديوار شدم        من اگر تكيه به زينب بزنم مي افتد
سر اين سفره محال است خجالت نكشم        تا كه چشمم به دو چشم حسنم مي افتد
هر كه امروز ببيند گره مويم را                        ياد ديروز من و سوختنم مي افتد
چند روزي ست كه من در دل خود غم دارم       دو پسر دارم و اما كفني كم دارم

 

برگرد دردهاي دلم را دوا كني               حاجت به حاجت جگرم را روا كني
برگرد تا  كه با همه ي مادري خويش      گندم براي سفره ي ما آسيا كني
با يد تو را  دوباره ببينم ... صدا كنم        بايد مرا دوباره ببيني ... صدا كني
خيلي دلم گرفته سر چاه مي روم         برگرد خانه تا كه مرا رو برا كني
برگرد تا كه طبق روال هميشه ات          قبل از خودت سفارش همسايه را كني
اين بچه ها بدون تو چيزي نمي خورند    برگرد تا دوباره خودت سفره وا كني
از من مراقبند تو ناراحتم مباش             بايد كه افتخار به اين بچه ها كني
من هستم و به نيت نبش مزار تو...       اصلاً نياز نيست كمي اعتنا كني
با ذوالفقار بر سر خاكت نشسته ام       وقتش شده دوباره برايم دعا كني
توليّت حريم بلند تو با من است              با شرط اين كه تو نجفم را بنا كني
 

 

مرو که کوچه براي پرت خطر دارد               مرو که رد شدن امروز دردسر دارد
مگر نگفت خداوند خلقتت حتّي -              براي صورت تو برگ گل ضرر دارد؟
گمان نمي کنم اين مرد بي حيا اين جا       بدون حادثه دست از سر تو بر دارد
ز روي پوشيه زد، تازه اين چنين شده اي     که چشم هات فقط ديد مختصر دارد
نوشته اند كه پيشاني ات به جايي خورد    خلاصه ضربه ي بد اين چنين اثر دارد
بزرگ بانوي اين شهر باورت مي شد؟         ز خاک کوچه حَسن گوشواره بردارد؟

 

وقتش شده نگاه به دور و برت کني               فکري براي اين همه خاکسترت کني
عُذر مرا ببخش دوايي نداشتم                      تا مرهم کبودي چشم ترت کني
امشب خودم براي تو نان مي پزم ولي           با شرط اينکه نذرِ تب پيکرت کني
مجبور نيستي که براي دلِ علي                   يک گوشه اي نشيني و چادر سرت کني
زحمت نکش خودم به حسين آب مي دهم     تو بهتر است فکر براي پرت کني
اي کاش از بقيه‌ي پيراهن حسين                 معجر ببافي و به سر دخترت کني
من ، زينب و حسن ، ... همه ناراحت توايم     وقتش شده نگاه به دور و برت کني

 


*** علي اکبر لطيفيان ***