خال هاشمی

سرآغاز :

این مطلب به نقل از وبلاگ صحبتهای دلنشین (حجت الاسلام غلامرضا عادل) روایت شده

لینک مربوط به این روایت : http://rezaadel.blogfa.com/post-41.aspx

 -  =   -  =   -  =   -  =   -  =   -  =   -  = 

هوالحق

چند روز پیش یه پستی داشتم به نام لطیفه گریه دار !!

تو کامنت های رسیده یه اتفاق جالب افتاد

سه نفر از دوستان نظر دادند

که البته متاسفانه هر سه شون به اسم مستعار نوشتند

اما جالب اینه که یه شعر معروف رو به سه بیان مختلف نوشتند

 

اصل شعر اینه :

در آن شهری که مردانش عصا از کور می دزدند

                   من از خوش باوری آنجا محبت جستجو کردم

اما اون چیزی که تو نظرات نوشتند :

۱- در دیاری که مردانش عصا از کور می دزدند
                         من بیچاره درآنجا محبت جستجو کردم

 

۲- در این دوران که مردانش عصا از کور می دزدند
                    من از ناباوری این جا صداقت جستجو دارم

 

۳- در این زمان که مردانش عصا از کور می دزدند
                      من عاشق در اینجا عشق جستجو کردم

 

با خوندن اینها ناخودآگاه یاد اون شعر حافظ افتادم

که هر کسی با سلیقه خودش اونو تغییر داده ، همون شعر معرف رو میگم :

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا

                       به خال هندویش بخشم سمرقند وبخارا را

 صائب تبریزی

 

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
                  به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد
                  نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار

 

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
                        به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
           نه چون صائب که می بخشد سرو دست و تن و پا را
سرو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
                       نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

البته موارد بالا بصورت رسمی و از قول شاعران شناخته شده بود

به هرحال داستان به اینجا ختم نشد

در گوشه کنار اشعاری را با مضامینی مشابه داریم

مثلاً :

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
                     فدای مقدمش سازم سرودست و تن و پا را
من آن چیزی که خود دارم نصیب دوست گردانم
                   نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را

و یا در جایی دگر کمی طنزآلود :

آگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
              به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور میدانیم
                                 زمال غیر میدانیم سمرقند و بخارا را
و عزراییل ز ما گیرد تمام روح اجزا را
              چه خوشترمیتوان باشد؟؟ زآن کشک و دو من قارا

 

خلاصه ...     این بود که ماهم هوس کردیم خودمونو قاطی  شعرا کنیم و .....

فقط خدا کنه که با این کارمون تن این شعرای مادر مرده تو گور رو ویبره نرفته باشه

ضمناً خودمم میدونم که لقمه خیلی گنده تراز دهنمه

ولی خب دیگه انشالله که مارو می ببخشند

 

اینم نظر ما و شعر حافظ و باقی رفقا ..... :

 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا

                      به خال هندویش بخشم همه دنیا و عقبی را

کسی کو چیز می بخشد به شأن یار می بخشد

                              تمام  هستی  عالم  نشاید  دلبر ما را

نه خال هندویی دارد که خالش هاشمی باشد

                            که با یاد ظهورش می نوازد قلب زهرا را

اگر من زنده باشم تا کنم درک حضور او

                        بسازم فرشی از گلها همه آغوش صحرا را

" اللهم عجل لولیک الفرج والعافیة و النصر "